Het gaat goed met me sinds het oké is als het soms even wat minder gaat

Gepubliceerd op 26 december 2019 om 14:14

Sinds lange tijd post ik weer een persoonlijke blog en deze keer een iets andere dan dat ik normaal doe. Helaas is het bij niemand zo dat er iedere dag gelachen word en daarom mag zo'n soort blog ook wel eens geplaatst worden. Om eerlijk te zijn heb ik er ook lang over nagedacht om dit te plaatsen. Waarom? Omdat ik me er in het begin best wel voor schaamde, of nou ja zeg maar gerust heel erg. Ik schaamde me er heel erg voor. Ik dacht namelijk af en toe dat ik gek was, dat ik me aanstelde en dat ik te jong was om echte pijn te kunnen voelen. 

Nu jaren later sta ik er anders in;

Het gaat goed met me sinds het oké is als het soms even wat minder gaat.  

Angst

Jaren geleden, dan spreek ik over 8 a 9 jaar geleden, begon ik me anders te voelen dan de jaren er voor. Logisch, ik zat midden in de puberteit, zo zag ik dat dan tenminste en ik dacht ook echt dat het daar mee te maken had. Nu zal dat ook wel deels zo zijn hoor, ik had dezelfde ‘normale’ dingen als een puber; ik maakte veel ruzie, werd heel snel boos, huilde snel en ik gaf een grote mond. Maar ik was vooral bang. Heel erg bang. Bang voor alles om me heen waar ik geen ‘macht’ over had. Zo erg, dat ik de macht over mezelf verschillende keren verloren ben. Ik kon alleen maar hele dagen huilen. 

Muur 

Ik heb door de jaren heen een ontzettend grote muur om me heen gemetseld. Vrienden en ook familie konden die muur niet doorbreken. Ze zagen aan mij dat het niet goed met me ging, maar ik gaf dit niet toe en huilde nooit waar andere mensen bij waren. Dat hoefde gewoon niemand te zien, wie boeit dat? dacht ik altijd, wie snapt mij nou? En weet je, negen van de tien keer snapte ik mezelf niet eens. Mensen om me heen zagen mij als het grappige meisje die iedere dag lachte. Dat was ook wat ik graag wilde dat mensen van me zagen; een blij ei dat nooit huilde. 

Tot ik op een gegeven moment in het vierde leerjaar van mijn middelbare schooltijd de klas uit werd gehaald en gedwongen werd om te praten. Ik schrok, want mensen om mij heen zagen het dus wel. Maar nogmaals; ik was nog een puber, dus ook nu ging ik niet praten.

Ook thuis praatte ik niet. Ondanks dat wij een hele hechte familie zijn, zij wij nooit een hele open familie geweest, het was altijd vallen en opstaan; niet zeuren! Natuurlijk kon ik echt wel bij mijn ouders of broers terecht, maar dit deed ik gewoon niet. 

Praten hielp
De jaren erna is het eigenlijk alleen maar slechter met mij gegaan. Relaties (vriendjes) gingen uit, vriendschappen raakte ik kwijt en ik kon voor mijn gevoel gewoon nooit meer iets goed doen. 

Ook de angst werd steeds groter. De angst om alleen te zijn, de angst om mensen kwijt te raken, de angst in het donker, de angst om alleen thuis te zijn en de angst voor ramen.
Toen ik op het MBO zat merkte de leraren aan mij dat ik iets té graag bezig was met school. Ook in mijn vrije tijd was ik nog werkstukken aan het verbeteren waar ik eigenlijk niets meer aan hoefde te veranderen. Alles om maar niet bezig te zijn met andere dingen, alles om maar niet naar huis te hoeven, want daar was ik ongelukkig. Begrijp me niet verkeerd, er zijn thuis nooit dingen gebeurt waardoor ik me daar ongelukkig voelde. Ik voelde me ongelukkig omdat ik bang was dat ik weer alleen thuis was, of dat ik weer alleen maar de rest van de dag ging huilen. En ik was inmiddels te moe om te huilen. 

Mijn mentor destijds besloot er wat aan te doen en heeft hulp ingeschakeld, hulp waarvan ik nooit wilde dat mijn ouders daar ook maar iets van zouden weten. Het heeft toen ook zeker twee jaar geduurd voor ik echt begon te praten, maar na die drempel luchtte het ontzettend op. Ik moest iedere week praten en het ging stapje voor stapje beter met me. Ik leerde dat het niet erg is om te huilen en dat het al helemaal niet erg is om over dingen te praten. 

Ik voelde me voor ongeveer 1,5 jaar weer goed en echt gelukkig. Ik dacht niet meer aan vervelende dingen. De angst voor de dingen waren er nog steeds, maar ik huilde bijna nooit meer en keek overal positief naar. 

Afgelopen jaar

Tot ongeveer een jaar geleden. De klachten werden weer erger en ik wist opnieuw niet goed wat ik met mezelf aan moest. Maar hulp, dat wilde ik nog steeds niet. Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat dat puur was door het geld, ik wilde niet zo veel geld uitgeven aan hulp. Plus je bent echt gestoord als je hulp vraagt aan andere.. uhu. 

Het ging echt met ups en downs. Het kon voor twee maanden heel goed gaan, maar steeds na twee maanden kwam er een enorme down aan die op dat moment sterker was dan de up. Ik vind het niet fijn meer om leuke dingen te doen. Wanneer ik namelijk een leuk weekend gehad heb, kom ik daarna in een grote dip en kan ik weer alleen maar huilen. En nu, ongeveer sinds maart/april merkte ik dat ik er echt klaar mee was. Ik begon steeds vaker verdrietig te zijn en dit wilde ik niet langer meer. Ik had inmiddels wel een idee waar het door kon komen, maar dat was al zo lang geleden.. dat kon toch niet nog steeds spelen? 

Ik moest hulp zoeken. En iedere keer als ik de woorden ‘hulp zoeken’ hoor of zie, voel ik me opnieuw weer een beetje zwak en maakt het me bang. Bang voor wat mensen ervan zullen vinden. Hier zal ik even aan moeten wennen denk ik. 

Ik ben inderdaad hulp gaan zoeken, heb mijn verhaal gedaan en hij schrok ontzettend erg. Hij schrok van mijn angsten en hij schrok van wat ik in mijn jeugd meegemaakt heb, maar nooit heb kunnen verwerken. Ook was hij een beetje ‘boos’ omdat ik nooit eerder de stap heb gezet om hulp te zoeken. Waardoor ik me steeds meer ging realiseren dat het allemaal misschien erger was dan dat ik zelf dacht. 

PTSS

Ik ben een week later in gesprek gegaan met een gespecialiseerde en ook zij schrok heel erg van wat ik allemaal vertelde en hoe goed ik dat allemaal kon vertellen; alsof ik het gisteren nog meegemaakt had. Ik wist ieder klein detail nog en dit was niet goed. 

Zij heeft mij met de ‘stempel’ PTSS (Post Traumatische Stress Syndroom) bedrukt. 

 

Ik ben opgelucht. Ondanks dat ik natuurlijk liever had gewild dat ik dit niet had, ben ik toch opgelucht. Waarom? Omdat ik dus inderdaad niet gek was de afgelopen jaren. Dat de woede en huilbuien dus niet uit het niets kwamen. En ook dat het niet zonder reden is dat ik voor zoveel dingen bang ben. 

 

Ik weet dat ik me hier niet voor hoef te schamen, juist omdat ik er helemaal niets aan kan doen. Een gebeurtenis in mijn kindertijd heeft er voor gezorgd dat ik dit allemaal de afgelopen jaren heb gevoeld. 

Ik ben er nog lang niet, maar ik ben er zeker van dat het vanaf nu alleen maar beter met me kan gaan en dat ik de dingen eindelijk een plekje kan geven en echt van de volle 100% kan gaan genieten, nog meer dan dat ik al deed.  

 

Het gaat goed met me sinds het oké is als het soms even wat minder gaat. 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Monique
een jaar geleden

Knap verwoord hoor Elke!
Ik hoop dat je in gesprek komt met een hulpverlener waarmee je een klik hebt en die je goed helpt. En verder, onzekerheden liggen altijd op de loer, maar genieten en je goed voelen maakt dat je die onzekerheden het hoofd kunt bieden, vertrouwen hebt en dicht bij jezelf blijft!
Succes en sterkte